Tussen gravel en beleid
Een dubbelinterview met Groundsman Gijs Abelen en Parkmanager Rolf Bredschneijder
Op Park Startbaan draait alles om beleving, kwaliteit en continuïteit. Maar wie zorgt daar eigenlijk voor? En belangrijker: hoe kijk je naar hetzelfde park als je verantwoordelijk bent voor de kwaliteit van het park en de banen óf voor de dagelijkse gang op het park?
In dit dubbelinterview gaan we in gesprek met Gijs Abelen, sinds 1 maart 2026 groundsman van het park en Rolf Bredschneijder, parkmanager. Twee rollen, twee perspectieven — verbonden door één doel: zorgen dat Park Startbaan elke dag klopt.
Waar Gijs kijkt naar de staat van de banen en het onderhoud tot in detail, kijkt Rolf naar het grotere geheel: bezetting, ontwikkeling en de toekomst van het park als sportcommunity. Soms sluiten die werelden naadloos op elkaar aan. Soms schuurt het. En precies daar wordt het interessant.
Even voorstellen:
Gijs Abelen
Gijs Abelen is sinds maart 2026 werkzaam als groundsman op Park Startbaan en volgde daarmee de ervaren Herman Mus op. Zijn rol draait volledig om de kwaliteit en bespeelbaarheid van de banen. Als groundsman is hij verantwoordelijk voor het dagelijks onderhoud, het inschatten van weersinvloeden en het waarborgen van constante kwaliteit onder wisselende omstandigheden. Gijs heeft een sterk praktisch profiel: iemand die werkt vanuit observatie, ervaring en timing. Het werk is grotendeels onzichtbaar voor de gemiddelde speler, maar direct merkbaar in de beleving op de baan. De groundsman is daarmee een cruciale schakel in de kwaliteit van het park — zonder dat hij op de voorgrond staat.
Gijs: “Ik zorg dat het klopt. Elke dag opnieuw. Banen en park moeten goed aanvoelen. Als leden daar niet over nadenken, heb ik mijn werk goed gedaan.”
Rolf Bredschneijder – Parkmanager
Rolf Bredschneijder is sinds februari 2025 aangesteld als parkmanager van Park Startbaan. Hij heeft rechten gestudeerd in Leiden en heeft een achtergrond als zelfstandig professional in loopbaancoaching en incompany-trainingen, met een duidelijke affiniteit voor sport en tennis. Hij kent de tenniswereld als zijn broekzak, onder andere via zijn twee zoons en als tennistrainer tijdens zijn studententijd. Als parkmanager richt hij zich op het grotere geheel: de organisatie van het park, de bezetting, de ontwikkeling van faciliteiten en de strategische koers richting de toekomst. Zijn rol is minder zichtbaar op de baan zelf, maar bepalend voor hoe het park zich ontwikkelt als geheel.
Rolf: “Ik kijk naar het geheel. Niet alleen hoe het vandaag draait, maar waar we naartoe bewegen. Het park moet zich blijven ontwikkelen.”
De eerste blik Waar kijk je als eerste naar als je het park op loopt?
Gijs: “De banen. Vocht, structuur en egaliteit. Je ziet meteen of het een makkelijke of lastige dag wordt. En soms weet je al: dit wordt werken.”
Rolf: “De bezetting. Wat gebeurt er vandaag? Hoe loopt het? Maar eerlijk is eerlijk: als de banen er niet goed bij liggen, zie ik dat ook meteen. Dan weet ik dat Gijs het druk krijgt… en ik waarschijnlijk op termijn ook.”
Wanneer klopt het?
Gijs: “Als spelers niets zeggen. Stilte is het grootste compliment.” Rolf: “Als alles vanzelf lijkt te gaan. Dat is meestal geen toeval, maar het resultaat van planning en overleg.”
Vakmanschap vs. besluitvorming, Wat is het grootste misverstand over jullie werk?
Gijs: “Dat onderhoud simpel is. Even slepen en klaar. Zo werkt het niet. Het zit ‘m in timing, gevoel en ervaring.”
Rolf: “Dat je alles kunt sturen. In werkelijkheid ben je continu aan het balanceren tussen belangen, cijfers en mensen. En iedereen heeft gelijk — vanuit zijn eigen perspectief.”
Wanneer denk je: dit is van achter een bureau bedacht?
Gijs: (lacht) “Dat denk ik soms wel ja. Vooral als het in theorie mooi klinkt en in de praktijk net anders werkt.”
Rolf: “En terecht soms. Maar andersom denk ik ook wel eens: dit lijkt simpel, maar er zit meer achter dan alleen uitvoering. Dan is het goed dat we elkaar scherp houden.”
De blaashal, een mooi nieuw initiatief
Gijs, waar zit jouw zorg? “Gravel onder een blaashal gedraagt zich anders. Vocht, hardheid, herstel in het voorjaar. Dat moet je serieus nemen, anders betaal je het later terug.”
Rolf, waarom toch doen? “Omdat stilstand geen optie is. Indoorcapaciteit in de regio neemt af, vraag groeit. Dan moet je bewegen, ook al brengt dat nieuwe uitdagingen met zich mee.”
Wanneer is de blaashal een geslaagd project?
Gijs: “Als de banen in het voorjaar weer top zijn. Daar wordt het uiteindelijk op afgerekend. Daarom kiezen wij voor een nieuwe soort gravel die minder onderhoud vraagt”.
Rolf: “Als we structureel meer kunnen bieden zonder in te leveren op kwaliteit. En als leden het als een verbetering ervaren, niet als een concessie.”
Het park als geheel. Wanneer is Park Startbaan meer dan een sportpark?
Rolf: “Als mensen hier niet alleen komen spelen, maar ook blijven hangen. Als het een plek wordt waar je graag bent.”
Gijs: “Dat merk je meteen. Meer gebruik, meer leven. Alleen betekent dat ook: meer onderhoud. Dus hoe succesvoller het park, hoe scherper ik moet zijn.”
De mens achter het werk. Wanneer heb je een goede dag?
Gijs: “Als alles loopt zoals gepland. En het weer een beetje meewerkt. Dat laatste heb je helaas niet in de hand.”
Rolf: “Als dingen samenkomen. Dat je ziet: dit klopt. Dat is vaak het resultaat van keuzes die je weken eerder hebt gemaakt.”
Grootste irritatie?
Gijs: “Spelers die de baan achterlaten alsof iemand anders het wel oplost. Dat is ook zo… maar liever niet.”
Rolf: “Korte termijn denken. Dat kost je uiteindelijk altijd meer, alleen zie je dat niet meteen.”
Samenwerking. Wat heb je nodig van de ander?
Gijs: “Duidelijkheid. Wat willen we, waar gaan we naartoe? Dan kan ik daarop anticiperen.”
Rolf: “Inzicht vanuit de praktijk. Wat werkt wel, wat niet. Beslissingen zijn beter als ze op de realiteit zijn gebaseerd.”
Waar schuurt het?
Gijs: “Als planning en praktijk botsen. De natuur houdt zich niet aan een schema.”
Rolf: “Als keuzes impact hebben die je pas later ziet. Dan moet je bijsturen zonder dat het voelt als terugkomen op je besluit.”
Kwaliteit vs. gebruik
Wanneer gaat het mis?
Gijs: “Als een baan te veel moet verduren en slecht onderhoud. Dan lever je langzaam in zonder dat je het meteen ziet.”
Rolf: “Als je alleen maar naar bezetting kijkt. Dan win je vandaag, maar verlies je morgen.”
Conclusie?
Beiden: “Balans.
Wie van de twee…? Zonder nadenken antwoorden. Wie heeft het hoogste competitie gespeeld?
Gijs: “Ik. Dat zie je ook meteen aan hoe ik beweeg.”
Rolf: “Klopt. Dat is vooral historisch interessant.”
Beter in golf?
Rolf: “Ik.”
Gijs: “Keep on dreaming Rolf. In ballen uit het water vissen ben je zeker beter — maar dat telt volgens mij niet als handicapverlaging.”
Wie is kritischer?
Gijs: “Ik, op alles wat je ziet.”
Rolf: “Ik, op alles wat je nog niet ziet. Dat is erger.”
Gijs: “En ik, op de uitvoering.”
Rolf: “Ik, op het geheel. Dus we zitten elkaar niet in de weg.”
Wie is het meest perfectionistisch?
Gijs: “Ik.”
Rolf: “Eens. Gelukkig maar. Scheelt mij gedoe.”
Waarom vormen jullie samen een goed team?
Gijs: “Omdat we elkaar aanvullen. Ik zit op de praktijk en zie direct wat er nodig is, Rolf kijkt verder vooruit en bepaalt de richting. Soms zitten we er anders in, maar juist daardoor houden we elkaar scherp. Uiteindelijk willen we allebei hetzelfde: dat het klopt op het park.”
Rolf: “Omdat we vanuit verschillende invalshoeken naar hetzelfde doel werken. Gijs zorgt dat de basis elke dag op orde is, ik zorg dat die basis ook toekomstbestendig blijft. We spreken elkaar aan waar nodig en vertrouwen op elkaars expertise. Dat maakt het sterk — en eerlijk gezegd ook gewoon leuk.”
Vooruitkijken
Hoe ziet het park er over vijf jaar uit?
Rolf: “Meer dan alleen tennis, padel en biljart. Meer dynamiek, meer gebruik. Een plek waar sport en ontmoeting samenkomen.”
Gijs: “En hopelijk nog steeds banen waar mensen graag op spelen. Want daar begint en eindigt het uiteindelijk mee.”
Tot slot. Park Startbaan is voor mij…
Gijs: “Vrijheid om mijn eigen werk in te delen en te werken op een van de mooiste parken van Nederland”.
Rolf: “Mijn leukste job ever! En een plek die zich moet blijven ontwikkelen.”
Twee mannen. Eén park. Ergens tussen gravel en beleid ontstaat kwaliteit.
